De-ice

Dutch Expedition Inspired by Climbing Everest 2005
Dag 14, donderdag 29 sep 2005 Dag 23, zaterdag 8 oktober 2005 Dag 25, maandag 10 oktober 2005 Dag 27, woensdag 12 oktober 2005
Esther zit terwijl Yaks voorbij sjouwen Esther houdt languit pauze Esther met doel voor ogen
Je doel gehaald, 6400m
bij -30°C op de Nordcol, klasse!
Gefeliciteerd ever-Esth,
een vette Heujgh! namens heel SUMit!
Maandag, 10 oktober 2005

Marieke

Van onder de tafel komt een hoop lawaai en gegrom. Marieke heeft ruzie met een potlood.

Voor de rest is het een prima meid die Marieke. Ze doet haar werk goed. Sinds zij hier in SUMit HQ rondhobbelt is het hier stofarmer dan ooit. Mijn astma is niet zo zwaar als die van m'n nicht Esther Anspach, maar een stofarme werkplek doet toch wonderen. Sinds Marieke hier haar schoonmaakrondes maakt, heb ik meer energie, kan volop door m'n neus vol inademen. M'n longen zijn Marieke erg dankbaar.

Een Marieke voor elke astma patiënt!
Het is een genoegen om haar aan het werk te zien. Vooral als ze een sprintje langs de plinten trekt, wiegelt ze erg prachtig met haar perfecte, ronde achterwerk. Zucht... Hoeveel schoonheid kan een man verdragen?

Maar nu is ze aan het ruzie maken. Dat doet ze wel meer. Eigenwijs is ze genoeg, daar ontbreekt het niet aan. De franjes van het grote kleed vindt ze ook al niets. Ze weigert botweg om franjes te stofzuigen. De baas-medewerker rollen zijn hier dan ook aardig omgedraaid. Voordat Marieke aan haar schoonmaakronde begint, moet ik haar werk voorbereiden. De franjes dek ik af met zitzak, stoelen of laptop tassen en koffers. Daar zuigt Marieke dan vervolgens vrolijk omheen.

Het is veeleisend personeel, die Marieke, moeilijk om mee te discussieren. Ik doe m'n best om de vloer hier helemaal op te ruimen voordat ze met stofzuigen begint. Maar nu heb ik dus een potlood over het hoofd gezien. Het moet van m'n werktafel zijn gevallen. En onmiddellijk heb ik hier de poppen aan het dansen.

Het potlood is "aangekleed" met een rubberen handgreep. Marieke probeert nu dat potlood aan die handgreep op te rapen. Het potlood weigert zich als oud vuil te laten behandelen en dus is het flink bonje met veel kabaal, gegrom en vastslaande borstels.

De strijd duurt niet lang. Wanneer ik onder tafel kijk is de ruzie al weer ten einde. De herrie stopt.

Marieke is zwaar beledigd en stopt met zuigen. Ze maakt zichzelf hoog en keert het potlood haar fraaie achterwerk toe. Het is alsof ze met opgeheven hoofd en opgetrokken rok kwaad weg loopt. Verongelijkt komt ze weer onder de tafel vandaan en gelijk heeft ze. Dat potlood was fout, hoort z'n werk boven tafel te doen. En bovendien viel er met hem niet te praten. Geen wonder dat ze hem kwaad de rug toe keert.

Ik pak het potlood op. Laat het een waarschuwing zijn: Met Marieke is het slecht ruzie maken. De vloer is haar territorium en van niemand anders. Hij heeft nu de slag dan wel gewonnen, maar Marieke heeft hem flink op z'n rubberen handgreep geraakt. Wat sip neemt het potlood z'n plek boven tafel weer in en likt zijn wonden. Die waagt zich voorlopig niet meer op Marieke's werkvloer. Geen twijfel mogelijk: Ze heeft haar terrein duidelijk herwonnen.

Marieke loopt ondertussen kwasi nonchanlant een rondje, alsof er niets gebeurd is. Even later komt ze terug en zuigt stilzwijgend alsnog onder de tafel, het potlood geen blik waardig gunnend. Zucht, personeel... Je zou het je ergste concurrent nog niet toewensen.

Tot de volgende noot,
Henk Jan Nootenboom