Taiping

Taiping, maandag 19 januari 2004

Tanah Rata, maandag 12 januari 2004

De rode kleur is van m'n huid verdwenen. Alles wat onder T-shirt en korte broek uitsteekt is nu bruin gekleurd, kan de tropenzon weerstaan. M'n voeten zijn tweekleurig, wit waar de slippers zitten, de rest bruin. De acclimatisatie is gelukt.

Mr. Mogan, de locale jungle gids neemt een laatste keer afscheid van me.

De weg naar beneden is adembenemend mooi. De bus slingert zich naar beneden, langs uitgestrekte jungle. Maleisië lijkt vrijwel onbewoond in Nederlandse ogen.

In Ipoh splitst m'n weg af van het gebaande pad. De aircon bus met toeristen rijdt door naar Penang. Een locale bus brengt me naar Kuala Kangsar, de koninklijke stad van de sultan.

Kuala Kangsar is aardig, met een typisch Maleisische kern, vol met winkeltjes die van alles en nog wat verkopen. De eerste de beste horlogewinkel heeft bijvoorbeeld een perfect nieuw horlogebandje voor m'n Swatch.

Kuala Kangsar, dinsdag 12¾ januari 2004

M'n emailbox zit vol nieuwe berichten. in Nederland is het zakenjaar begonnen. De eerste aanvragen komen binnen. Een enkele wanbetaler herinnert nog aan 2003. Het is alsof het einde van de vakantie zich al aankondigt.

Even buiten het centrum ligt het koninklijke gedeelte van Kuala Kangsar. De moskee (.../mosques.html) is indrukwekkend en van een aparte schoonheid.

Het is warm. Wat bomen rond de moskee bieden me genoeg schaduw om comfortabel een krantje te lezen op het heetste moment van de dag. Even verder ligt het paleis van de sultan, een indrukwekkend gebouw. Het is voor mij mooi om te zien hoe de sultan te midden van kampongachtige huizen woont. Volk en de sultan naast elkaar, mooi in balans.

Bij het treinstation blijkt er alleen een nachttrein naar Taiping te gaan. Hm, jammer, de Maleisische dagtrein beviel me wel.

Het is nog steeds warm. In Nederland heb ik m'n haar al kort laten knippen, maar het is hier nog te warm. Het kost me wat moeite om een Chinese kapster ervan te overtuigen dat m'n haar nog minstens gehalveerd kan worden. Dat lukt. Na wat voorzichtig knipwerk gaat uiteindelijk de tondeuze erop. Een koele kop, heerlijk!

Kuala Kangsar, woensdag 14 januari 2004

De bus vertrekt uit Kuala Kangsar. De bussen hier in Maleisië hebben iets bijzonders. Ze grommen en brommen, maar brengen je toch altijd naar je bestemming. De buschauffeurs hier zijn artiesten die precies weten hoe ze het monster moeten temmen. De versnellingspook is een interface naar een andere wereld die ik niet wil kennen.

M'n bestemming is Taiping, de stad waar ik 3 jaar geleden de demo schreef van de roostergenerator.

Kamariah, de dame van de Casuarina Inn (.../Casuarina+Inn) receptie begroet me met een enorme glimlach. You are back! Het voelt als een warm welkom.

Taiping, donderdag 15 januari 2004

Taiping is bekend terrein. Er is weinig veranderd. M'n vaste plek voor een roti canai is er nog. De local Fajar supermarkt verkoopt nog water en het internet café is nog steeds in twee ruimtes gesplitst: een lawaaihok met gamende tieners, en een stilte ruimte voor internetters. Drie jaar geleden had ik niet meer nodig om hier in alle rust te kunnen werken.

Nu ligt de laptop thuis. Eindelijk heb ik alle tijd om de locale dierentuin (zootiaping.gov.my) te bezoeken. Die dierentuin is prettig, rustig, ruim met voornamelijk dieren die zich thuisvoelen in dit tropische klimaat. Vooral de olifanten blijven me een uur of wat boeien, waarom weet ik niet. De locale Macaque apen zijn de dierentuin ingeklommen om het fruit te pikken dat hier als een welkomstdiner op hen ligt te wachten.

Taiping, vrijdag 16 januari 2004

Bukit Larut ligt op een goed kwartier lopen van de Casuarina Inn. De bomen langs de weg zitten vol met aapjes. Al na een paar minuten lijkt Taiping ver weg.

Als lunch heb ik gisteren crackers ingeslagen, maar dit blijkt natuurlijk overbodig. Als er één ding in Maleisië overal aanwezig is dan is het wel eten. Aan de voet van de heuvel smaakt de Roti Canai goed als ontbijt. Een paar extra graag om als lunch mee naar boven te nemen.

De weg naar boven is steil. Een gewone auto zou zeker de top niet halen, maar de landrover is helemaal in z'n element, rijdt fluitend naar boven, alsof het een snelweg is. Een Indiër constateert boven tot z'n tevredenheid dat er in 30 jaar niet veel veranderd is. Het is boven inderdaad rustig. De Landrover vertrekt weer naar beneden en een wonderlijke dag volgt.

Het uitzicht is fantastisch. De lake-gardens en Taiping liggen ver beneden. De kust en de zee zijn duidelijk zichtbaar. Ik installeer me met een boek, soms even opkijkend naar het constant veranderende uitzicht. Wolken komen en gaan, trekken als flarden mist voorbij.

Aan het eind van de middag brengt een Landrover me weer naar beneden, langs vele haarspeldbochten. Een haarspeldbocht is daar waar de hoge-en-lage-bergkant van plaats wisselen. Er moet een punt zijn waar de berg links en rechts even hoog is.

Taiping, zaterdag 17 januari 2004

Het is family day in het park. De hele dag zijn er allerlei activiteiten die vooral Malay families als publiek en deelnemers trekken.

In Kamunting koop ik m'n ticket voor de express bus naar Kuala Lumpur. Nog maar een paar dagen en dan is deze vakantie voorbij.

Tot de volgende noot,
Henk Jan Nootenboom