Eiland

Yardley, maandag 27 augustus 2001
Wonderlijk waar een mens verzeild kan raken.

De afgelopen week heb ik java zitten krassen in stil Yardley bucksnet.com/yardley. Geen telefoon, geen afspraken, geen verplichtingen. Het is alsof ik op een onbewoond eiland zit. Heerlijk om zo in alle rust te kunnen werken.

Dit is niet m'n eerste bezoek aan de States. Toch blijft het vreemd voor me om zo'n in zichzelf gekeerde maatschappij te zien. Voor een Amerikaan is er maar één land. Wat daarbuiten gebeurt is onbekend. De kranten zijn nog erger. Daarin staat vrijwel alleen locaal nieuws.

Wie op de hoogte wil blijven van de wereldgebeurtenissen zet wat bookmarks op internet of luistert naar de BBC world service. Het is alsof je hier op een geïsoleerd eiland zit, met de klok 30 jaar terug. Het verklaart waarom Amerikanen niet weten hoe ze zich moeten gedragen in het buitenland.

Yardley ligt aan de oostkust van de Verenigde Staten, ten zuiden van New York, op een uur rijden buiten de spits (mapquest.com/...). Dit gebied is het dichtstbevolkte gedeelte van het land. In mijn ogen lijkt het echter op de rustige Achterhoek. De huizen staan ver van elkaar, met grote tuinen.

Voetpaden ontbreken. Openbaar vervoer is minimaal. Amerikanen doen alles per auto. De complete maatschappij is op auto's ingericht. Er zijn overal parkeerplaatsen, drive-throughs, garages, benzinestations, etc, etc.

Miljoenen individuen die allemaal elkaar wel voorbij rijden maar elkaar nooit ontmoeten. Dit is precies wat Amerika tot zo'n snaakse maatschappij maakt. Die auto's zijn mobiele privé eilandjes, het Amerikaanse volk als archipel.

The Baltimore Waterfront biedt me even vaste grond. Het is vreemd om de Amerikanen hier zonder auto te zien. Op de promenade is het druk (planetware.com/photos...). Voor het Science museum staat een lange rij. Wonderlijk hoe toeristen samen klonteren op een paar honderd meter. Loop 5 minuten verder en het is rustig.

Net voorbij het einde van de promenade is het zelfs stil. Voor het American Visionary Art Museum (avam.org) staat geen rij. Het grootste deel van de collectie gaat aan me voorbij. Verstopt op de bovenste verdieping staat werk van Stanislav Szukalski. dillettantepress.com/.../Stanislav_Szukalski.html. Hij verrast me. Zijn bronswerken zijn mooi, creatief, verrassend en mysterieus, een eilandje van wereldklasse.

Tot de volgende week,
Henk Jan Nootenboom